{"id":25914,"date":"2024-01-17T08:22:15","date_gmt":"2024-01-17T08:22:15","guid":{"rendered":"https:\/\/exciting-knuth.178-32-140-152.plesk.page\/?p=25914"},"modified":"2024-02-02T16:19:25","modified_gmt":"2024-02-02T16:19:25","slug":"ksiadz-bosko-i-zwierzeta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/ksiadz-bosco\/ksiadz-bosko-i-zwierzeta\/","title":{"rendered":"Ksi\u0105dz Bosko i zwierz\u0119ta"},"content":{"rendered":"\n

Czy ksi\u0105dz Bosko kocha\u0142 zwierz\u0119ta? Czy by\u0142y one obecne w jego \u017cyciu? I jakie mia\u0142 z nimi relacje? Kilka pyta\u0144, na kt\u00f3re pr\u00f3buje si\u0119 odpowiedzie\u0107.<\/em><\/em>


Ptaki, psy, konie\u2026
<\/strong>            W stajni przy rodzinnym domu, gdzie Mama Ma\u0142gorzata przeprowadzi\u0142a si\u0119 z dzie\u0107mi i te\u015bciow\u0105 po niespodziewanej \u015bmierci m\u0119\u017ca Franciszka, by\u0142a krowa, ciel\u0119 i osio\u0142. W rogu domu sta\u0142 kurnik.
            Jan, gdy tylko by\u0142 w stanie, wyprowadza\u0142 stado kr\u00f3w na pastwisko, ale bardziej interesowa\u0142y go l\u0119gi ptak\u00f3w. Sam wspomina o tym w swoich Wspomnieniach<\/em>: By\u0142em bardzo bieg\u0142y w \u0142apaniu ptak\u00f3w, do klatek, na jemio\u0142\u0119, na sznurki i by\u0142em bardzo zaznajomiony z l\u0119gami ptak\u00f3w<\/em> (MO 30).
            R\u00f3\u017cne incydenty zwi\u0105zane z jego „zawodem” s\u0105 dobrze znane. Pami\u0119tamy, kiedy jego r\u0119ka utkn\u0119\u0142a w p\u0119kni\u0119tym pniu drzewa, gdzie odkry\u0142 gniazdo sikorki; albo kiedy obserwowa\u0142, jak kuku\u0142ka zabija l\u0119g s\u0142owik\u00f3w. Innym razem widzia\u0142, jak jego sroka umiera z ob\u017carstwa po po\u0142kni\u0119ciu zbyt wielu czere\u015bni, w tym pestek. Pewnego dnia, aby dotrze\u0107 do gniazda znalezionego na starym d\u0119bie, po\u015blizgn\u0105\u0142 si\u0119 i upad\u0142 z hukiem na ziemi\u0119. A pewnego smutnego dnia, wracaj\u0105c ze szko\u0142y, znalaz\u0142 swojego ulubionego kosa, wyhodowanego w klatce i wytresowanego do \u0107wierkania melodii, zabitego przez kota.
            Je\u015bli chodzi o kury, nale\u017cy przytoczy\u0107 histori\u0119 o tajemniczej kurze pozostawionej pod koszem w domu jego dziadk\u00f3w w Capriglio i uwolnionej przez Janka w\u015br\u00f3d salw \u015bmiechu. Z tamtych lat pochodzi r\u00f3wnie\u017c incydent z indykiem skradzionym przez pewnego \u0142obuza i odzyskanym przez niego z odwag\u0105 i odrobin\u0105 dzieci\u0119cej nieroztropno\u015bci. Z lat w Chieri pochodzi sztuczka z kurczakiem w galarecie przyniesionym na st\u00f3\u0142 i wychodz\u0105cym z garnka \u017cywym i skrzecz\u0105cym.
            Prawdziwa przyja\u017a\u0144 po\u0142\u0105czy\u0142a Janka z psem w Sussambrino, psem my\u015bliwskim jego brata J\u00f3zefa. Wytresowa\u0142 go, by gryz\u0142 kawa\u0142ki chleba w locie i nie jad\u0142 ich, dop\u00f3ki mu si\u0119 nie rozka\u017ce. Nauczy\u0142 go wspina\u0107 si\u0119 i schodzi\u0107 po drabinie w stodole oraz wykonywa\u0107 skoki i sztuczki cyrkowe. Pies pod\u0105\u017ca\u0142 za nim wsz\u0119dzie, a kiedy Janek zabra\u0142 go w prezencie do krewnych w Moncucco, biedne zwierz\u0119, ogarni\u0119te nostalgi\u0105, wr\u00f3ci\u0142o samotnie do domu w poszukiwaniu zaginionego przyjaciela.
            Jako student w Castelnuovo, Jan nauczy\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c je\u017adzi\u0107 konno. Latem 1832 r. prefekt ks. Dassano, kt\u00f3ry uczy\u0142 go w szkole, powierzy\u0142 mu opiek\u0119 nad stajni\u0105. Jan musia\u0142 wyprowadza\u0107 konia na spacer, a gdy tylko znalaz\u0142 si\u0119 poza wiosk\u0105, wskakiwa\u0142 na jego grzbiet i galopowa\u0142 na nim.
            Jako neoprezbiter, zaproszony do wyg\u0142oszenia kazania w Lauriano, oko\u0142o 30 km od Castelnuovo, pojecha\u0142 tam konno. Jazda sko\u0144czy\u0142a si\u0119 jednak \u017ale. Na wzg\u00f3rzu Berzano zwierz\u0119, przestraszone przez du\u017ce stado ptak\u00f3w, podnios\u0142o si\u0119, a je\u017adziec wyl\u0105dowa\u0142 na ziemi.
            Ksi\u0105dz Bosko odby\u0142 nast\u0119pnie wiele innych przeja\u017cd\u017cek podczas swoich w\u0119dr\u00f3wek po Piemoncie i wycieczek z ch\u0142opcami. Wystarczy wspomnie\u0107 triumfalny wjazd na Superg\u0119 wiosn\u0105 1846 r. na koniu zaprz\u0119\u017conym wed\u0142ug najwy\u017cszych standard\u00f3w, przys\u0142anym mu z Sassi przez ks. Anselmettiego.
            Znacznie mniej udana by\u0142a przeprawa przez Apeniny na grzbiecie os\u0142a podczas podr\u00f3\u017cy do Salicetto Langhe w listopadzie 1857 roku. \u015acie\u017cka by\u0142a w\u0105ska i stroma, a \u015bnieg wysoki. Zwierz\u0119 potyka\u0142o si\u0119 i przewraca\u0142o na ka\u017cdym zakr\u0119cie, a ksi\u0105dz Bosko by\u0142 zmuszony zsi\u0105\u015b\u0107 i pcha\u0107 je do przodu. Zej\u015bcie by\u0142o jeszcze bardziej ryzykowne i tylko Pan B\u00f3g wie, jak uda\u0142o mu si\u0119 dotrze\u0107 do wioski na czas misji \u015bwi\u0119tych.
            Nie by\u0142a to ostatnia podr\u00f3\u017c ksi\u0119dza Bosko na osio\u0142ku. W lipcu 1862 r. w ten sam spos\u00f3b pokona\u0142 sze\u015b\u0107 kilometr\u00f3w z Lanzo do Sant’Ignazio. Prawdopodobnie podobnie by\u0142o przy innych okazjach.
            Ale jedn\u0105 z najwspanialszych przeja\u017cd\u017cek ksi\u0119dza Bosko by\u0142a ta z pa\u017adziernika 1864 r. z Gavi do Mornese. Przyby\u0142 do wioski p\u00f3\u017anym wieczorem przy \u015bwi\u0105tecznym d\u017awi\u0119ku dzwon\u00f3w. Ludzie wyszli z dom\u00f3w z zapalonymi lampami i ukl\u0119kli, gdy przeje\u017cd\u017ca\u0142, prosz\u0105c o b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo. By\u0142o to \u201eHosanna\u201d ludu dla \u015bwi\u0119tego m\u0142odzie\u017cy.

Zwierz\u0119ta w snach ksi\u0119dza Bosko
<\/strong>            Je\u015bli zastanowimy si\u0119 nad snami ksi\u0119dza Bosko, znajdziemy wielk\u0105 r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 zwierz\u0105t domowych i dzikich, spokojnych i dzikich, reprezentuj\u0105cych m\u0142odych i ich cnoty i wady, diab\u0142a i jego pochlebstwa, \u015bwiat i jego nami\u0119tno\u015bci.
            W \u015bnie z 9. roku \u017cycia, kiedy ch\u0142opcy znikn\u0119li, Janek ujrza\u0142 mn\u00f3stwo koz\u0142\u00f3w, ps\u00f3w, kot\u00f3w, nied\u017awiedzi<\/em> i innych zwierz\u0105t, z kt\u00f3rych wszystkie zosta\u0142y nast\u0119pnie przekszta\u0142cone w oswojone jagni\u0119ta<\/em>. W wieku 16 lat majestatyczna Pani powierzy\u0142a mu trzod\u0119; w wieku 22 lat ponownie zobaczy\u0142 m\u0142odych ludzi przemienionych w jagni\u0119ta; i wreszcie w 1844 r. jagni\u0119ta zosta\u0142y przemienione w pasterzy!
            W 1861 r. ksi\u0105dz Bosko mia\u0142 sen o spacerze po raju. Podczas tej podr\u00f3\u017cy m\u0142odzi wraz z nim znale\u017ali si\u0119 w obliczu jezior do przej\u015bcia. Jedno z nich by\u0142o pe\u0142ne dzikich bestii<\/em> gotowych po\u017cre\u0107 ka\u017cdego, kto pr\u00f3bowa\u0142 je przekroczy\u0107.
            W przeddzie\u0144 \u015bwi\u0119ta Wniebowzi\u0119cia w 1862 r. \u015bni\u0142o mu si\u0119, \u017ce by\u0142 w Becchi ze wszystkimi swoimi m\u0142odymi, kiedy na \u0142\u0105ce pojawi\u0142 si\u0119 przera\u017caj\u0105cy w\u0105\u017c<\/em> o d\u0142ugo\u015bci 7-8 metr\u00f3w. Ale przewodnik nauczy\u0142 go, jak go z\u0142apa\u0107 za pomoc\u0105 liny, kt\u00f3ra p\u00f3\u017aniej zamieni\u0142a si\u0119 w r\u00f3\u017caniec.
            6 stycznia 1863 r. ksi\u0105dz Bosko opowiedzia\u0142 ch\u0142opcom s\u0142ynny sen o s\u0142oniu<\/em>, kt\u00f3ry pojawi\u0142 si\u0119 na dziedzi\u0144cu Valdocco. By\u0142 ogromnych rozmiar\u00f3w i rozbawi\u0142 ch\u0142opc\u00f3w. Wszed\u0142 za nimi do ko\u015bcio\u0142a, ale ukl\u0119kn\u0105\u0142 w przeciwnym kierunku z pyskiem zwr\u00f3conym w stron\u0119 wej\u015bcia. Potem ponownie wyszed\u0142 na dziedziniec i nagle jego nastr\u00f3j si\u0119 zmieni\u0142, i z przera\u017caj\u0105cymi kolcami rzuci\u0142 si\u0119 na m\u0142odzie\u0144c\u00f3w, aby ich rozszarpa\u0107. Wtedy figurka Matki Bo\u017cej, do dzi\u015b umieszczona pod portykiem, o\u017cywi\u0142a si\u0119 i otworzy\u0142a sw\u00f3j p\u0142aszcz, by chroni\u0107 i ratowa\u0107 tych, kt\u00f3rzy si\u0119 u Niej schronili.
            W 1864 r. ksi\u0105dz Bosko mia\u0142 sen o wronach<\/em> przelatuj\u0105cych nad dziedzi\u0144cem Valdocco i dziobi\u0105cych ch\u0142opc\u00f3w. W 1865 r. przysz\u0142a kolej na kuropatw\u0119<\/em> i przepi\u00f3rk\u0119<\/em>, symbole odpowiednio cnoty i wyst\u0119pku. Potem przyszed\u0142 sen o majestatycznym orle<\/em> zst\u0119puj\u0105cym, by porwa\u0107 ch\u0142opca z Oratorium; a potem znowu o wielkim kocie<\/em> z ognistymi oczami.
            W 1867 r. ksi\u0119dzu Bosko wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce widzi wielk\u0105 obrzydliw\u0105 ropuch\u0119<\/em>, diab\u0142a, wchodz\u0105cego do jego pokoju. W 1872 r. opowiedzia\u0142 sen o s\u0142owiku<\/em>. W 1876 r. o kurach<\/em>, o w\u015bciek\u0142ym byku<\/em>, a tak\u017ce o wozie ci\u0105gni\u0119tym przez \u015bwini\u0119<\/em> i ogromn\u0105 ropuch\u0119<\/em>.
            W 1878 roku widzia\u0142 we \u015bnie kota<\/em> \u015bciganego przez dwa psy go\u0144cze<\/em>. I tak dalej.
            Pozostawiaj\u0105c ekspertom om\u00f3wienie tych sn\u00f3w, jeste\u015bmy pewni, \u017ce mia\u0142y one wielk\u0105 funkcj\u0119 pedagogiczn\u0105 w domach ksi\u0119dza Bosko i \u017ce szczeg\u00f3lnie w niekt\u00f3rych z nich trudno nie dostrzec szczeg\u00f3lnej interwencji Boga.

Szarik
<\/em><\/strong><\/em><\/strong>            Ale je\u015bli chcemy dotrze\u0107 do progu tajemnicy, musimy pami\u0119ta\u0107 o Szariku<\/em>, tym tajemniczym psie<\/em>, kt\u00f3ry pojawia\u0142 si\u0119 wiele razy, aby chroni\u0107 ksi\u0119dza Bosko w chwilach, gdy jego \u017cycie by\u0142o zagro\u017cone.
            W swoich Wspomnieniach<\/em> sam ksi\u0105dz Bosko pisze o nim: Szarik by\u0142 przedmiotem wielu rozm\u00f3w i r\u00f3\u017cnych przypuszcze\u0144. Niewielu z was widzia\u0142o go, a nawet g\u0142aska\u0142o. Teraz pomijaj\u0105c dziwne historie, kt\u00f3re s\u0105 opowiadane o tym psie, opowiem wam o tym, co jest czyst\u0105 prawd\u0105<\/em> (MO 251). Dalej opowiada o ryzyku, na jakie nara\u017ca\u0142 si\u0119 wracaj\u0105c na Valdocco p\u00f3\u017an\u0105 noc\u0105 w latach 50. i o tym, jak ten wielki pies cz\u0119sto pojawia\u0142 si\u0119 nagle u jego boku i towarzyszy\u0142 mu w drodze do domu.
            Opowiada na przyk\u0142ad o wieczorze w listopadzie 1854 roku, kiedy wzd\u0142u\u017c ulicy prowadz\u0105cej z Consolata do Cottolengo (dzi\u015b Via Consolata i Via Ariosto, prostopad\u0142a do Corso Regina) zauwa\u017cy\u0142 dw\u00f3ch rzezimieszk\u00f3w pod\u0105\u017caj\u0105cych za nim i skacz\u0105cych na niego, aby go udusi\u0107, kiedy nagle pojawi\u0142 si\u0119 pies, kt\u00f3ry  zaatakowa\u0142 ich ze z\u0142o\u015bci\u0105 i zmusi\u0142 do natychmiastowej ucieczki. Opowiada tak\u017ce o Szariku, kt\u00f3ry pokaza\u0142 mu si\u0119 pewnej nocy na drodze z Morialdo do Moncucco, gdy by\u0142 w drodze, sam, do Cascina Moglia, aby odwiedzi\u0107 swoich starych przyjaci\u00f3\u0142.
            Ale jego Wspomnienia<\/em>, napisane w latach 1873-75, nie mog\u0142y wspomnie\u0107 o tym, co wydaje si\u0119 by\u0107 ostatnim spotkaniem z Szarikiem, kt\u00f3re mia\u0142o miejsce w nocy 13 lutego 1883 roku. Podczas gdy ksi\u0105dz Bosko opuszczaj\u0105c Ventimiglia, nie znalaz\u0142szy powozu, szed\u0142 pieszo w ulewnym deszczu do nowego domu salezja\u0144skiego w Vallecrosia, w momencie, gdy z jego s\u0142abym wzrokiem nie wiedzia\u0142 nawet, gdzie postawi\u0107 stopy, jego stary przyjaciel, wierny Szark, kt\u00f3rego nie widzia\u0142 od kilku lat, wyszed\u0142 mu na spotkanie. Pies podszed\u0142 do niego, a nast\u0119pnie, wyprzedzaj\u0105c go, ruszy\u0142 przez b\u0142oto i g\u0119st\u0105 ciemno\u015b\u0107, aby go poprowadzi\u0107. Dotar\u0142szy do Vallecrosii, pozdrowi\u0142 \u0142ap\u0105 ksi\u0119dza Bosko i znikn\u0105\u0142 (MB XVI, 35-36).
            Ksi\u0105dz Bosko, znajduj\u0105c si\u0119 w Marsylii na obiedzie w domu pa\u0144stwa Olive, opowiedzia\u0142 to wydarzenie. Dama zapyta\u0142a go, jak to mo\u017cliwe, bo pies musia\u0142 by\u0107 ju\u017c za stary. Ksi\u0105dz Bosko, u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119, odpowiedzia\u0142 jej: To musia\u0142 by\u0107 syn lub wnuk tamtego!<\/em> (MB XVI, 36-37). W ten spos\u00f3b unikn\u0105\u0142 k\u0142opotliwego pytania, poniewa\u017c nie mog\u0142o to by\u0107 zjawisko naturalne, ale nie powiedzia\u0142, \u017ce to tylko jego wyobra\u017ania. By\u0142 na to zbyt szczery.
            Wed\u0142ug zezna\u0144 J\u00f3zefa Buzzettiego, Karola Tomatisa i J\u00f3zefa Brosio, kt\u00f3rzy \u017cyli z ksi\u0119dzem Bosko od najm\u0142odszych lat, Szarik przypomina\u0142 psa stadnego lub psa str\u00f3\u017cuj\u0105cego. Nikt, nawet ksi\u0105dz Bosko, nigdy nie wiedzia\u0142, sk\u0105d pochodzi i kto jest jego panem. Karol Tomatis powiedzia\u0142 co\u015b wi\u0119cej: By\u0142 to pies o naprawd\u0119 gro\u017anym wygl\u0105dzie i czasami mama Ma\u0142gorzata, widz\u0105c go, wykrzykiwa\u0142a: „Och, co za brzydka bestia! Wygl\u0105da\u0142 prawie jak wilk, z wyd\u0142u\u017conym pyskiem, zadartymi uszami, szarym futrem, wysoki na metr”<\/em> (MB IV, 712). Nie bez powodu wzbudza\u0142 strach w tych, kt\u00f3rzy go nie znali. Tak\u017ce kard. Cagliero za\u015bwiadcza: Widzia\u0142em to drogie zwierz\u0119 pewnego zimowego wieczoru<\/em> (MB IV, 716).
            Drogie zwierz\u0119!!! dla przyjaci\u00f3\u0142!…
            Pewnego razu, zamiast towarzyszy\u0107 ksi\u0119dzu Bosko do domu, uniemo\u017cliwi\u0142 mu wyj\u015bcie. By\u0142 p\u00f3\u017any wiecz\u00f3r i mama Ma\u0142gorzata pr\u00f3bowa\u0142a odwie\u015b\u0107 syna od wyj\u015bcia, ale on by\u0142 zdeterminowany i pomy\u015bla\u0142 o tym, by towarzyszy\u0107 mu kilku starszych ch\u0142opc\u00f3w. Przy bramie domu znale\u017ali le\u017c\u0105cego psa. Och, Szarik,<\/em> powiedzia\u0142 ksi\u0105dz Bosko, wstawaj i chod\u017a!<\/em> Ale pies, zamiast pos\u0142usze\u0144stwa, wyda\u0142 przera\u017caj\u0105cy skowyt i nie ruszy\u0142 si\u0119 z miejsca. Dwa razy ksi\u0105dz Bosko pr\u00f3bowa\u0142 przej\u015b\u0107 i dwa razy Szarik uniemo\u017cliwi\u0142 mu przej\u015bcie. Wtedy interweniowa\u0142a Mama Ma\u0142gorzata: Se 't veule nen scoteme me, scota almeno 'l can, seurt nen! <\/em>(Je\u015bli nie chcesz mnie s\u0142ucha\u0107, przynajmniej pos\u0142uchaj psa, nie wychod\u017a). I pies wygra\u0142. P\u00f3\u017aniej dowiedziano si\u0119, \u017ce wynaj\u0119ci zab\u00f3jcy czekali na zewn\u0105trz, aby odebra\u0107 mu \u017cycie (MB IV, 714).
            Tak wi\u0119c Szarik cz\u0119sto ratowa\u0142 \u017cycie ksi\u0119dzu Bosko. Ale nigdy nie przyj\u0105\u0142 jedzenia ani \u017cadnej innej nagrody. Po zako\u0144czeniu misji nagle znika\u0142 w powietrzu.
            Ale jakiej rasy by\u0142 Szarik? Pewnego dnia w 1872 r. ksi\u0105dz Bosko by\u0142 go\u015bciem Baroni Ricci w ich wiejskim domu w Madonna dell’Olmo niedaleko Cuneo. Baronowa Azeglia Fassati, \u017cona barona Carlo, poruszy\u0142a temat Szarika, a ksi\u0105dz Bosko powiedzia\u0142: Zostawmy Szarika w spokoju, nie widzia\u0142em go ju\u017c od jakiego\u015b czasu<\/em>. Min\u0119\u0142y dwa lata, kiedy to w 1870 r. powiedzia\u0142: Ten pies jest naprawd\u0119 niezwyk\u0142\u0105 rzecz\u0105 w moim \u017cyciu! Powiedzie\u0107, \u017ce jest anio\u0142em, by\u0142oby \u015bmiechem, ale nie mo\u017cna te\u017c powiedzie\u0107, \u017ce jest zwyk\u0142ym psem, poniewa\u017c widzia\u0142em go znowu pewnego dnia<\/em> (MB X, 386). Czy to mog\u0142a by\u0107 okazja, kt\u00f3ra nadarzy\u0142a si\u0119 w Moncucco?
            Przy innej okazji powiedzia\u0142: Od czasu do czasu przychodzi\u0142a mi do g\u0142owy my\u015bl o poszukiwaniu pochodzenia tego psa… Nie wiem nic, poza tym, \u017ce to zwierz\u0119 by\u0142o dla mnie prawdziwie opatrzno\u015bciowe<\/em> (MB IV, 718).
            Jak pies z \u015bwi\u0119tego Rocha! Pewne zjawiska przechodz\u0105 przez sie\u0107 bada\u0144 naukowych. Dla tych, kt\u00f3rzy wierz\u0105, \u017cadne wyja\u015bnienie nie jest konieczne; dla tych, kt\u00f3rzy nie wierz\u0105, \u017cadne wyja\u015bnienie nie jest mo\u017cliwe.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Czy ksi\u0105dz Bosko kocha\u0142 zwierz\u0119ta? Czy by\u0142y one obecne w jego \u017cyciu? I jakie mia\u0142…<\/p>\n","protected":false},"author":11,"featured_media":25908,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"iawp_total_views":41,"footnotes":""},"categories":[159],"tags":[1886,2196,2576,1958,1970],"class_list":["post-25914","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-ksiadz-bosco","tag-cuda","tag-edukacja","tag-ksiadz-bosko","tag-salezjanie","tag-swieci"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25914","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/11"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=25914"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25914\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/25908"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=25914"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=25914"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.donbosco.press\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=25914"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}